Bram Hugen

Bram Hugen's eerste echte kennismaking met het theater was met High School Musical. Het was iets magisch, en dat is het theater voor Bram nu nog steeds. Bram vind het fantastisch om meegenomen te worden in een wereld van onbekende mensen, maar wanneer het doek sluit je toch het idee hebt dat je zojuist nieuwe mensen hebt leren kennen. Hij verplaatst zich maar wat graag in de wereld op het podium, een echt avondje uit. Als Cultuurreporter van Flint sturen wij deze actieve theaterliefhebber er op uit om theatervoorstellingen, die nog in Flint moeten komen, te bezoeken elders in het land. Zijn verhalen, belevenissen en absolute aanraders lees je hier.

 

Vele Hemels Boven De Zevende

"Je verlaat het theater met een verbluffend gevoel"

Vele Hemels Boven De Zevende

"Je verlaat het theater met een verbluffend gevoel"

Het is vijftien minuten voor aanvang als ik aankom in theater de Purmaryn in Purmerend. Meestal ben ik ruim op tijd bij een voorstelling, dat is vanavond helaas niet gelukt en daar baal ik van. Ik haal mijn kaartje op bij de theaterkassa en kijk vluchtig wat om mij heen, de gemiddelde leeftijd is ver boven mij, dat ben ik dan wel weer gewend. Ik wil mijn telefoon nog even checken maar die begeeft het, dus besluit ik mijn stoel op te zoeken. In de tien minuten voorafgaand bedenk ik mij waar de voorstelling ook al weer over zou gaan; een familiedrama naar de roman van Griet op de Beeck. Ik ken het boek niet dus ik besluit me te laten verrassen, en een andere keuze is er ook niet.

En dan begint het, net als de karakters op het toneel denk je in de eerste 10 minuten ‘wat is hier aan de hand?’ En vanaf dat besef zit je erin, duidelijker is het niet te beschrijven. Een verbluffende Henriëtte Tol zorgt voor het ‘Juf Ank-gevoel’ (De Luizenmoeder) zo herkenbaar en zo absurd dat je er wel om moet lachen. De spelers bezitten over een bepaald soort magie, ze nemen je als toeschouwer mee in hun leven dat wordt overschaduwd door angst en verdriet. En het lukt ze.

De sterke monologen die door elkaar worden gespeeld houden je als toeschouwer scherp, je moet én wilt goed blijven opletten om geen belangrijke informatie te missen. Je wilt weten wat voor keuzes de karakters maken, want ‘wat als?’ Het familiegeheim dat gedurende de voorstelling duidelijker wordt voor het publiek, legt een zware last op de schouders van de karakters, kunnen ze dat wel aan? Die vraag wordt beantwoord, maar niet zonder gevolgen. Wat ervoor zorgt dat je met een verbluft gevoel het theater verlaat.

Een eigentijdse voorstelling, over een familie die naast je zou kunnen wonen. Een familie van wie je niet wist dat ze het zo te verduren hadden. Een familie met wie je mee gaat leven.

Terug in de trein denk ik na over wat ik zojuist heb gezien en wat er allemaal op het toneel is gebeurd. ‘Station Soestdijk’ klinkt het door de intercom en ik schrik wakker uit vele hemels ergens boven de zevende.

Theaterhart Amersfoort

Blijf op de hoogte