André Manuel - DREEJKLEZOEW (Maureen van Munster) 2.jpg

André Manuel

DREEJKLEZOEW

De voorstelling van André Manuel is actueel, pijnlijk relevant, inhoudelijk en uiterst geestig. In zijn zestiende solo duikt André Manuel in de gitzwarte, maar ook meer dan dartele geest van DREEJKLEZOEW, de even geliefde als verguisde mythische Twentse clown. Al sinds de ontdekking van de hemel dendert deze politiek incorrecte hork, een buitengewoon onfatsoenlijk mens, door de Nedersaksische geschiedenis, als Herman Finkers on speed.

In verband met de maatschappelijke onrust die is ontstaan rondom de aankondiging van deze voorstelling zijn er nog meer dan voldoende kaarten beschikbaar. En zo ziet DREEJKLEZOEW dat graag. Want dit duivelskind, deze Kaffer der Lage Landen, is toch niet voor niks het exact tegenovergestelde van het succesverhaal.

www.maneman.nl

www.bunkertheaterzaken.nl

Cabaret
Bestel Kaarten

Extra kosten: € 1,- administratiekosten per kaartje met een maximum van € 5,- per bestelling. Garderobe en een pauzedrankje zijn inbegrepen in de toegangsprijs.

Dreejklezoew is een slim gestructureerd, maar ook lekker rumoerig programma

Vier sterren!

Dreejklezoew is een slim gestructureerd, maar ook lekker rumoerig programma

Vier sterren!

De atheïst André Manuel toont wederom zijn afkeer van diverse religies en pleit voor het theater als vrijplaats waar alles kan worden gezegd.

‘Als onderwerpen gevoelig liggen, dan ga ik bokken.’ Met deze opmerking vat de Twentse cabaretier André Manuel (52) zijn karakter kernachtig samen. In dertig jaar theater maakte hij de ‘goudeerlijke botheid’ tot zijn handelsmerk. Ook in zijn sterke nieuwe show Dreejklezoew overstelpt hij het publiek met harde grappen over onder meer Syrische vluchtelingen, moslimterroristen, christenen, FvD-leider Thierry Baudet en zangeres Ilse DeLange. Manuel is de personificatie van de ‘dreejklezoew’, een Twentse term die hij zelf vertaalt als een ‘irritante kutclown’.
advertentie

Wat niet moet worden vergeten is dat André Manuel óók de personificatie is van de uitdrukking ‘grote bek, klein hartje’. Die andere, gevoelige kant komt tot uiting in de prachtige gitaarliedjes die hij zingt. De schakeling tussen het vloeken en tieren in de conferences en de romantische gitaarliedjes maakt zijn cabaret dynamisch.

In Dreejklezoew doet Manuel verslag van een rondreis door Europa. In elke stad die hij aandoet, of het nu het Duitse Koblenz of het Engelse Stratford-upon-Avon is, komt hij in de hotels of kroegen wel mensen tegen die een link hebben met recente gebeurtenissen uit het nieuws.

De atheïst Manuel toont wederom zijn afkeer van de diverse religies, maar richt zich ook op de stelling dat we weliswaar leven in overgevoelige tijden vol moraalridders, maar dat we ons vroeger meer bekommerden om andermans ellende.

Ook pleit hij opnieuw voor theater als vrijplaats, een plek waar alles gezegd kan en moet worden. Dat is in lijn met zijn meesterstuk Het geval apart’, de show waarmee hij in 2015 de cabaretprijs Poelifinario won. Het is knap dat Manuel dat niveau weet te evenaren met Dreejklezoew. Wat een slim gestructureerd, maar ook lekker rumoerig programma.

Door: Joris Henquet

André Manuel: Pleisters plak ik niet, ik strooi zout

“Manuel (52) behoort tot het uitstervende ras van
kleinkunstenaars dat nog geëngageerd cabaret maakt."

André Manuel: Pleisters plak ik niet, ik strooi zout

“Manuel (52) behoort tot het uitstervende ras van
kleinkunstenaars dat nog geëngageerd cabaret maakt."

Na afloop van de voorstelling in Theater Ludens in Voorburg stappen sommige bezoekers spontaan op hem af.

‘Dag beest, ik vind je geweldig’, kraait een vrouw van middelbare leeftijd.

André Manuel: ‘Nou, ik jou ook.’

‘We hebben écht enorm genoten’, meldt een echtpaar.

De cabaretier, droog: ‘O, waren jullie dat…’

Manuel (52) behoort tot het uitstervende ras van kleinkunstenaars dat nog onvervalst geëngageerd cabaret maakt. Niet in de zin van prekerige protesten en pijnlijke Publikumsbeschimpfung, maar altijd gelardeerd met volop humor en (zelf)relativering.

Dreejklezoew is weer zo’n typische voorstelling van de Twentenaar. Aardedonker, dolkomisch, filosofisch en messcherp tegelijk. Zijn 18de programma gaat op 7 november in Zwolle in première.

Zere plek
,,Woede is nog altijd mijn drijfveer”, zegt hij, een pijpje pils in de ene, een shaggie in de andere hand. ,,Ik ben nu 52 en misschien niet meer zó furieus als ik op mijn 20ste kon zijn, maar het vuur is nog niet gedoofd.”

In die zin, vertelt Manuel, voelt hij verwantschap met de politiek en maatschappelijk betrokken Amerikaanse filmmaker Michael Moore, van wie hij onlangs Fahrenheit 11/9 zag, een documentaire over Donald Trump.

,,Die man blijft onverstoorbaar zijn dingen doen. En al krijgt hij altijd en overal allemaal zaken naar zijn hoofd geslingerd - hij legt de vinger op de zere plek. Soms ook zonder zijn eigen politieke voorkeuren te laten prevaleren. Hij is niet te beroerd een film te maken over de Democraten die de verkiezingen hebben verloren in plaats van dat Trump ze heeft gewonnen.”

Voor zijn voorstellingen zoekt hij naar eigen zeggen ‘nooit bewust naar onderwerpen’. De cabaretier: ,,Ik pak op wat mij bezighoudt. En ja, ik ben van de stroming die de meeste zaken wel politiek vindt. Sinds Trump in Amerika aan het rammelen is, explodeert de satire daar.


Zwarte Piet
,,In Nederland hebben we die ellende op die schaal nog niet. Het is toch te zielig voor woorden dat de discussie rond Zwarte Piet een van onze grote maatschappelijke thema’s is. Al die Amsterdammers - vaak clubjes met een subsidie hier en daar die hun bestaansrecht moeten bewijzen - die met de bus naar de provincie afreizen om te demonstreren?

,,Ik begrijp best dat je als zwarte man of vrouw problemen hebt met ons koloniale verleden, maar breek de Amsterdamse binnenstad dan af. Als er historisch gezien ergens een plek in dit land symbool staat voor de slavernij, is het de grachtengordel wel.

,,Racisme is een serieuze zaak, maar er zijn zoveel ernstiger zaken aan te pakken dan zo’n stom kinderfeest. En wat ze niet doorhebben: ze oogsten alleen maar meer tegenstand. Hoe dieper de loopgraven, hoe meer vijanden die hun hakken óók in het zand zetten. Ik vind het mooi om die polarisatie bloot te leggen en er eens flink in te roeren.”

Op de grens
‘Ik plak geen pleisters, maar ik strooi zout’, luidt zijn motto al bijna dertig jaar op het podium. Dat doet hij met welhaast diabolisch genoegen. Soms als een beschonken hofnar en een brutaal ettertje, maar altijd ingebed in mooie muziek en soms gesproken in het Nedersaksisch, waarvan hij glunderend constateert dat nu ook van rijkswege is erkend dat het geen boertig accent is, maar een heuse officiële streektaal.

,,Ik houd van humor die op de grens is of er overheen schiet. Ik ben natuurlijk ook de Rattenvanger van Hamelen, hè? Je lokt je publiek je verhaal in. Laat mensen lachen om dingen waar ze normaal gesproken niet om zouden lachen.

,,Vanavond voelde ik dat weer in de zaal. Alsof ze dachten: ik wil hier helemaal niet om schateren, maar eigenlijk is het wel een goede grap…”

Door: Arno Gelder

 

Wellicht

Ook interessant

Theaterhart Amersfoort

Blijf op de hoogte