TGM Persbeelden Noem het maar liefde foto Ben van Duin (1).jpg
TGM Persbeelden Noem het maar liefde foto Ben van Duin (6).jpg
TGM Persbeelden Noem het maar liefde foto Ben van Duin (3).jpg
TGM Persbeelden Noem het maar liefde foto Ben van Duin (7).jpg
TGM Persbeelden Noem het maar liefde foto Ben van Duin (4).jpg
TGM Persbeelden Noem het maar liefde foto Ben van Duin (5).jpg

Toneelgroep Maastricht - Noem het maar liefde

Een komedie van lust en genegenheid

Anniek Pheifer en Jeroen Spitzenberger spelen de hoofdrollen in Noem het maar liefde, een gloednieuwe komedie van Ilja Leonard Pfeijffer. Het stuk is een estafette van ontmoetingen die zich afspelen in het fameuze Majestic Imperial Hotel, waar in honderden kamers ruimte is voor eenzaamheid. De oude rockster en zijn willige groupie, de corpulente directeur en zijn ambitieuze secretaresse, de homoseksuele barman en de alleenstaande vrouw, het bejaarde stel, de succesvollen en de mislukten, er is één ding wat hen bindt: allemaal snakken ze naar ware liefde.

Pfeijffer laat op ironische, vileine en ontroerende wijze zijn licht schijnen op de liefde in de 21e eeuw, waarin seks en liefde niet zelden met elkaar worden verward, met alle gevolgen van dien. De scènes worden aaneengesmeed door een live-band, gevormd door de acteurs zelf, o.l.v. Viktor Griffioen. In een regie van artistiek leider Michel Sluysmans wordt Noem het maar liefde een hilarische en ontroerende reis langs bedrog, eenzaamheid, verleiding, verlangen en intimiteit.

Sluysmans en Pfeijffer werkten bij Toneelgroep Maastricht eerder succesvol samen in De advocaat (Toneelschrijfprijs 2017) en Brieven uit Genua.

www.toneelgroepmaastricht.nl

 

Toneel
Bestel Kaarten

Extra kosten: € 1,- administratiekosten per kaartje met een maximum van € 5,- per bestelling. Garderobe en een pauzedrankje zijn inbegrepen in de toegangsprijs.

5 sterren van De Volkskrant

"Een feest van een voorstelling"

5 sterren van De Volkskrant

"Een feest van een voorstelling"

Toneelgroep Maastricht maakt van Ilja Leonard Pfeijffers ‘Noem het maar liefde’ een feest van een voorstelling ★★★★★

Geweldig ensemble leeft zich uit in seks, liefde en getob over intermenselijke verhoudingen.

Een man en een vrouw zitten samen opgesloten in een lift. Hij wil zijn kans grijpen, zij wijst hem af. Hij wil zoenen en seks, zij gruwt ervan. Dan blijkt: de man en de vrouw zijn al lang een echtpaar. In die lift tekent zich het drama van een versleten, opgebrand huwelijk in een notendop af.


Na een swingende, muzikale sessie is dit het ijzersterke begin van de voorstelling Noem het maar liefde, een nieuwe toneeltekst van Ilja Leonard Pfeijffer. In regie van Michel Sluysmans ging het stuk afgelopen zondag in première bij Toneelgroep Maastricht en het werd met gejuich ontvangen. Het is dit keer niet wéér een bewerking van een roman, maar een sprankelende, nieuwe komedie van de in Genua wonende auteur die met zijn roman Grand Hotel Europa al wekenlang de bestsellerlijsten domineert. Pfeijffer heeft iets met hotels, net als zijn collega Arnon Grunberg – kennelijk doen ze er veel inspiratie op, tussen al die mensen die onderweg zijn.

Ook Noem het maar liefde speelt zich af in een hotel, in dit geval het befaamde (maar fictieve) Majestic Imperial Hotel. ‘Een komedie van lust en genegenheid’, zo noemt de schrijver zijn stuk. Losjes gebaseerd op Reigen (1897) van Arthur Schnitzler, een nog steeds actueel toneelstuk waarin de menselijke lust in een tiental scènes met al zijn geile en destructieve kanten wordt getoond.

In Noem het maar liefde is de bar van het Majestic Imperial de ontmoetingsplek voor dolende, eenzame en naar lust hunkerende zielen. Zes acteurs, die ook allemaal zingen en een instrument bespelen, maken er een geweldige, bij tijd en wijle erg grappige maar ook tot bezinning stemmende voorstelling over het verschil tussen seks en liefde, tussen vriendschap en verraad en vooral over het onderdrukken van al die lustgevoelens, wat vaak nodig is, maar waaruit ook veel ellende kan voortkomen.

Pfeijffers tekst is een geraffineerde mix van plastische beschrijvingen van naargeestige, seksuele uitspattingen en plechtstatige statements over de liefde. Het is een ingenieus geconstrueerde mozaïekvertelling, waarin ook eigentijdse thema’s als #MeToo, robotseks en het wel en wee van datingsites aan bod komen. Tegelijkertijd bedient hij zich van nogal wat clichés: zakenmannen zijn fout, hun secretaresses dom. Maar ineens zet hij de dingen dan weer vilein op hun kop en tovert een vrouw tevoorschijn die lak heeft aan conventies en zich willens en wetens omhoog neukt. Net als je denkt: oei, kan dit nog wel?, worden alle rollen weer omgedraaid en zijn vrouwen de baas en homo’s superieur.

De auteur mag van geluk spreken dat hij van Toneelgroep Maastricht een creatief team en een setje acteurs-muzikanten kreeg toebedeeld die van zijn stuk een feest van een voorstelling hebben gemaakt. In een monumentaal decor van Michiel Voet worden op een groot scherm beelden van een hotellounge, uitzicht op een stad in avondlicht en een gevaarlijk rondzwemmende haai vertoond. Anniek Pheifer en Jeroen Spitzenberger spelen een stelletje oude rockers die terugkeren naar de plek waar hun relatie ooit begon, in datzelfde hotel. Jan Paul Buijs is de homoseksuele barkeeper, die zijn gasten observeert en stiekem een filmscript schrijft. Samen met Jouman Fattal en Viktor Griffioen spelen zij ook alle andere rollen, waarbij Griffioen ook nog eens de muziek componeerde. Zo wordt midden in de voorstelling ineens een snoeihard Amerikaans rocknummer gespeeld en barst het gezelschap af en toe in fraaie close-harmony zang uit. De Vlaamse Elisabeth De Loore speelt al die tijd geweldig piano en drums.

Noem het maar liefde meandert van de ene verrassende ontmoeting naar de volgende gênante versierpoging. Hoogtepunt is de scène waarin een wat sneue man zijn nieuwe vriendin komt voorstellen. Het blijkt tot ontsteltenis van de familie een robotmeisje (perfect gespeeld door Jouman Fattal) te zijn. Ook in die rol blinkt Jan Paul Buijs met zijn eigenzinnige tekstbehandeling en motoriek uit.

Het sterke aan deze voorstelling is dat alles zo transparant is: verkleedpartijen, pruiken op en af, rolwisselingen – alles gebeurt op het podium, zichtbaar. ‘Echte mensen hebben de neiging tegen te vallen’, zegt een van de personages.

In het huidige, qua seksuele moraal nogal ernstige tijdsgewricht, is Noem het maar liefde een vermakelijke vluchtheuvel om even aan de waan van de dag te ontsnappen en toch iets bij te leren over het eeuwige getob met intermenselijke verhoudingen.

Door: Hein Janssen

 

4 sterren in het NRC

"Een eclectische kijk op liefde en verlangen"

4 sterren in het NRC

"Een eclectische kijk op liefde en verlangen"

‘Noem het maar liefde’ biedt een eclectische kijk op liefde en verlangen

Toneelgroep Maastricht speelt ‘Noem het maar liefde’ van Ilja Leonard Pfeijffer: zowel hartenkreet als een briljante pastiche op Reigen van Arthur Schnitzler, én een hedendaagse moraliteit.

‘Dat is nog eens narcisme: demonstratief niet op Tinder zitten en toch liefde zoeken”, zegt een van de personages uit Noem het maar liefde, het nieuwe toneelstuk van Ilja Leonard Pfeijffer voor Toneelgroep Maastricht. Zijn tekst is losjes gebaseerd op Reigen (1896-1897) van Arthur Schnitzler. Een keur aan personages bevolkt zowel het stuk van Schnitzler als de komedie van Pfeijffer, en hun doel is hetzelfde: seks, of eerder nog liefde. Maar waar eindigt het smachtende verlangen naar liefde en waar begint seksuele drift? Of is het andersom?

De luxueuze ambiance van Majestic Imperial Hotel biedt plaats aan anonieme, vluchtige ontmoetingen. Decorontwerper Michiel Voet maakt van de bar een imposante ruimte, met projecties van een Amerikaanse skyline, een zwembad op het hoteldak en loom zwemmende haaien.

Jeroen Spitzenberger en Anniek Pheifer vormen als oude rocker en zijn eega een van de pijlers: ooit was zij de gewillige groupie van de legendarische ster, van wie Spitzenberger een schitterende Mick Jagger-lookalike maakt. Nu zijn ze oud en is de rocker zijn legendarische verleden vergeten. Pheifer is ontroerend als de toegewijde echtgenote.

Vanuit dit tweetal en de bandleden waaiert de voorstelling uiteen met tal van dubbelrollen. Jan-Paul Buijs is zowel oversekste bassist als eenzame homoseksuele barman. Tot slot vindt hij de ware liefde in Harmony, een gefantaseerde droomvrouw, door Jouman Fattal voorbeeldig vertolkt als vrouw met een blanco lichaam dat de man geheel kan programmeren. Hier raakt Pfeijffers taalspel over liefde op slimme wijze aan #MeToo-achtige thematiek.

Naar de vorm is Noem het maar liefde muziektheater: de acteurs treden op als een heuse band met Spitzenberger als bezeten drummer, Elisabeth De Loore als verrukkelijke barpianiste en Viktor Griffioen als gedreven gitarist. De acteurs leven zich uit, komen tot hun recht, geven swing en debiteren en passant liefdespoëzie.

Regisseur Michel Sluysmans geeft uitstekend vorm aan Pfeijffers tekst. Hij bedient zich, zoals in al zijn werk, van vele registers: Noem het maar liefde is zowel hartenkreet als een briljante pastiche op Reigen uit het fin de siècle. Het is tegelijk een hedendaagse moraliteit over onze omgang met liefde in tijden van #MeToo, internetdating en robotliefde. Buijs heeft het laatste woord, bij wijze van epiloog: het zoeken naar liefde is wat de mens bindt. En eenzaam maakt. Met zijn aarzelende dictie laat hij prachtig horen dat liefde nooit onder één noemer is te vangen.

Door: Kester Freriks

Extra informatie

Campagnebeeld

Stephan Vanfleteren

Spel

Anniek Pheifer, Jeroen Spitzenberger, Jan Paul Buijs, Jouman Fattal, Viktor Griffioen, Elisabeth De Loore

Tekst

Ilja Leonard Pfeijffer

Regie

Michel Sluysmans

Muziek

Viktor Griffioen

Decorontwerp

Michiel Voet

Lichtontwerp

Bart van den Heuvel

Kostuumontwerp

Sabine Snijders

Geluidsontwerp

Bauke Moerman

Dramaturgie

Paul Slangen

Wellicht

Ook interessant

Theaterhart Amersfoort

Blijf op de hoogte