ConnyJanssenDanst_KIEM_Scenebeeld_10_Andreas_Terlaak.jpg
ConnyJanssenDanst_KIEM_Scenebeeld_03_Andreas_Terlaak.jpg
ConnyJanssenDanst_KIEM_Scenebeeld_16_Andreas_Terlaak.jpg
ConnyJanssenDanst_KIEM_Scenebeeld_33_Andreas_Terlaak.jpg
ConnyJanssenDanst_KIEM_Scenebeeld_01_Andreas_Terlaak.jpg
ConnyJanssenDanst_KIEM_Scenebeeld_20_Andreas_Terlaak.jpg
Conny Janssen Danst - KIEM (Andreas Terlaak) 2.jpg

Conny Janssen Danst

KIEM

Voor de voorstelling ‘BROOS’ uit 2019 liet Conny Janssen zich inspireren door ouderdom, jeugd en de kwetsbaarheid van het leven. Een persoonlijke inspiratiebron daarbij was het imploderende leven van haar moeder, de belichaming van het begrip ‘broos’. Als gevolg van dit intense proces ontstond bij de choreografe de behoefte om dit keer een tegenkleur te geven en de vitaliteit van het leven te omarmen. Opvolger ‘KIEM’ gaat over groeikracht, levensdrift, kijken over muren naar wat er nog meer is, een nieuwe horizon verkennen, de vensters opengooien en verse lucht laten binnenstromen. Een groot, avontuurlijk ensemble van tien dansers vertelt over ontsnappen aan wat u tegenhoudt, de drang om uit te breken, het lichaam vol te zuigen met verse lucht om met hernieuwde energie ongekende mogelijkheden te kunnen omarmen.

"Nieuwe choreografie van Conny Janssen is rijker dan de zichtbare symboliek" ★★★★ De Volkrant

www.connyjanssendanst.nl

Dans

Extra kosten: € 1,- administratiekosten per kaartje met een maximum van € 5,- per bestelling.

Nieuwe choreografie van Conny Janssen is rijker dan de zichtbare symboliek (★★★★)

Nieuwe choreografie van Conny Janssen is rijker dan de zichtbare symboliek (★★★★)

Kiem past mooi in haar oeuvre, dat meer een meer bestaat uit veeleer processen en levensfasen dan sec voorstellingen.

★★★★

Even is er de neiging om in Kiem, de nieuwe voorstelling van Conny Janssen Danst, de snipperberg van zwart vloeipapier te zien als rulle aarde. En de vijf mannen en vier vrouwen die langzaam eruit oprijzen als ontkiemende zaden, met steeltjes die naar het licht toe groeien. Maar dat is te eenduidig voor de secuur opgebouwde choreografie die Janssen voor haar ensemble heeft gemaakt, op een live soundscape van producer, gitarist en singer-songwriter Budy Mokoginta en drummer, componist en multi-instrumentalist Mark Schilders. Zij huizen boven in een betonnen karkas dat het midden houdt tussen een parkeergarage en de pijlers van een pier. Een hoekig bouwwerk op zuilen, waar later een weids panorama van akker met wolkenlucht doorheen breekt. Onderwijl daalt vanaf de tweede verdieping een crescendo neer, aan geklap, getik, geschuur, getokkel en geroffel. De dansers vechten zich langzaam en gestaag vrij uit het beklemmende begin. Eerst door naar adem te snakken, schouders op te rekken, borstkas vrij te maken en armen in Zadkine-houding ten hemel te richten. Drie ventilatoren werpen hun draaiende schaduw vooruit; de warmte van het licht vibreert tegen het slot.

De negen dansers vormen geregeld één ademend collectief maar hervinden ook zichzelf door zich in duetten te meten met een ander (met stevig gehang aan nekken en gesleep aan enkels). Zo trekken ze sporen door de snippers. Van graancirkels tot rechte voren. Een afdruk van hun bevrijding.

Gouden Zwaan-winnaar Janssen choreografeert steeds vaker veeleer processen en levensfasen dan sec voorstellingen. Eerder maakte ze het prachtige Home (2017) over het verlangen naar thuis en het breekbare Broos (2019) over het wankelende begin en eind. Nu voegt ze daar een in dans gevat gevoel aan toe: dat van ‘ontbotten’, uitdunnen om sterker te worden.

Door Annette Embrechts

Een klassieke catharsis, met hoop glorend aan de horizon (★★★)

Een klassieke catharsis, met hoop glorend aan de horizon (★★★)

★★★★

Dansers die naar adem happen, als vissen op het droge. Met hun hoofd in de nek, de blik naar boven gericht, want daar komt het licht vandaan. Dat terugkerende beeld is de kern van ‘Kiem’, een dansvoorstelling over ergens in gevangen zitten en de wil en veerkracht om daaruit los te breken. Choreografe Conny Janssen maakt er een emotionele belevenis van, wat ook haar grote kracht is. Recent werd ze terecht gelauwerd met de Gouden Zwaan voor haar betekenis voor de dans in Nederland.

Janssen werkt met Grote Gevoelens vanuit een maatschappelijke context. Hier stelt ze de vraag: Hoe stap je uit de ratrace van het moderne bestaan, waarin we zo veel móéten en onszelf verliezen? Kiem heeft een uitgesproken dystopisch karakter, de voorstelling begint in duister mineur. Maar Janssen zou Janssen niet zijn als er geen hoop aan de horizon zou gloren.

Aanvankelijk blijft de bewegingsvrijheid van de dansers beperkt tot een vierkant met zwarte snippers – sintels, het residu van onze welvaartsmaatschappij? –, ingesloten door een betonnen geraamte van iets wat lijkt op een schuilkelder. De beweging, veelal op een kluitje, blijft star en ineengedrongen, eronder borrelen schokjes en sidderingen. In één collectieve beweging worden handen uitgestrekt naar de enige spot van boven waar licht uit schijnt. Dáárnaartoe, eruit breken, maar hoe?

Ademhappen wordt vrijuit ademhalen

Kiem ontwikkelt zich als een klassieke catharsis, een reiniging waarin de dansers zich soms zelfs letterlijk ontdoen van denkbeeldig vuil. Ze worden aangejaagd door een spannende soundscape van Budy Mokoginta en Mark Schilders, die met hun uitgebreide instrumentarium in het betonnen karkas resideren. De door hen gefabriceerde dreunen, alsof er gevangenisdeuren dichtslaan, schudden de groep los. De dansers duwen elkaar voort of houden elkaar juist tegen om uit dat inperkende vierkant te stappen.

De dynamiek wordt allengs vrijer en krachtiger, het aangeharkte sintelveldje losgewoeld. Ook de beklemming van de ‘schuilkelder’ wordt doorbroken wanneer er een panorama van een akker en een wolkenlucht achter het beton verschijnt, tot zover het oog reikt. Een fraai beeld.

Het ademhappen wordt vrijuit ademhalen, met propellerarmen en schouderliften. De muziek ontwikkelt zich van somber, met samples van tikmachines en onheilspellende fluisteringen, tot een verrassend klassiek arrangement met hier en daar een bubbelend belletje. Deze ontwikkeling is wat voorspelbaar, maar vooral door de uitstekende duetten – gevoelspareltjes pur sang – blijft de aandacht bij de les. Meestal houdt Janssen zich verre van het illustratieve, maar hier lukt dat niet overal. Een door Mokoginta gezongen nummer met daarin de oproep om vooral de wereld te gaan ontdekken, is te veel. Janssens gevoelskracht hoeft niet onderstreept te worden, die staat al als een huis.

Door Alexander Hiskemuller

Wellicht

Ook interessant

Theaterhart Amersfoort

Ontvang de laatste nieuwtjes