Sexual pers 07 © Sanne Peper.jpg
Sexual pers 15 social © Sanne Peper.jpg
Sexual pers 09 social © Sanne Peper.jpg
Sexual pers 11 social © Sanne Peper.jpg
Sexual pers 08 social © Sanne Peper.jpg
Sexual pers 01 © Sanne Peper.jpg
Sexual pers 12 social © Sanne Peper.jpg
Sexual pers 14 social © Sanne Peper.jpg

Sexual Healing

Het Nationale Theater

Een gezin vertrekt naar Frankrijk: de zonnepanelen werken, de biologische koeien grazen zich gelukkig, de gepensioneerde gasten knuffelen met oerkippen. Alles loopt zo gesmeerd als paturain. De volstrekt uit elkaar gegroeide Nederlandse familie heeft zich hier weten te herpakken. Maar of ze nu wezenlijk gelukkiger zijn? Op een dag staat er een jongeman op het erf. Iedereen raakt van hem in de ban, wil bij hem zijn, door hem worden bezeten. Ooit vertrok het gezin op een letterlijke manier, nu vertrekken ze pas echt.

Regisseur Jeroen de Man maakt een stuk over mensen die de ballen hebben om alles anders te doen. Die op zoek gaan naar dat groenere gras bij de buren, beseffen dat ze teleurgesteld kunnen raken, maar het risico toch aangaan om grotere levensvreugde te vinden. Hij trok met de cast naar Frankrijk om te repeteren en te filmen. De opnames maken onderdeel uit van deze voorstelling, die is als een smoothie, waar stiekem LSD aan toegevoegd is.

www.hnt.nl

Toneel
Bestel Kaarten

Extra kosten: € 1,- administratiekosten per kaartje met een maximum van € 5,- per bestelling. Garderobe en een pauzedrankje zijn inbegrepen in de toegangsprijs.

“’Sexual Healing’ is een knetterende komedie over dolende zielen.” (★★★★)

“’Sexual Healing’ is een knetterende komedie over dolende zielen.” (★★★★)

Het is zeldzaam in de Nederlandse theaters, maar met Sexual Healing toont het Nationale Theater dat het mogelijk is: een geslaagde, echt geestige komedie maken. Auteurs Kasper Tarenskeen en Jan Hulst onderstrepen hun talent door, na twee missers dit jaar, een dolkomische, haarscherpe tekst af te leveren. Die wordt door regisseur Jeroen De Man met vaste hand tot rappe, knetterende scènes gesmeed, uitgevoerd door een vlekkeloos spelend ensemble.

Het verhaal is gebaseerd op de reality-ellende tv-show Ik vertrek – al jaren een kraamkamer van leedvermaak, door landgenoten te volgen die onvoorbereid emigreren. Zo ook deze Haagse, gemankeerde familie, die bestaat uit zuiplap Stef (Hein van der Heijden), zijn succesvolle vrouw Diane (Romana Vrede), hun inwonende dochter en gesjeesde psychologiestudente India (Mariana Aparicio Torres), haar vriend in rolstoel Boye (Bram Suijker), met als toevoeging de zus van Stef, de labiele Tanja (Ariane Schluter).

Geluk is wat ze zoeken in het leven, maar niemand is erg gelukkig in dit door Diane als „een Tsjernobyl van een huishouden” omschreven gezin. De inherente tragiek van de personages krijgt tegenwicht door het spel van de acteurs die hun eigengereide gedrag uitvergroten. Dat voorkomt dat deze dolende zielen eendimensionaal worden. Suijker kan heerlijk klieren en zuigen in de ruzies met zijn vriendin. Ze bezigen een soort dertigers-speak, royaal voorzien van fuck, kut en Engelse termen die de taal doen glijden. Ze zijn niet jong en hip genoeg voor de straattaal van de jeugd en dat voelen Hulst en Tarenskeen goed aan. Zoals ze ook fijn een extra grapje invoegen als de oude Stef ook iets „vet” vindt.

Als hun vader overlijdt, schrikken Stef en Tanja van de erbarmelijke situatie in het verpleeghuis – een toefje maatschappijkritiek. Ze besluiten in Frankrijk een huis voor oude van dagen te beginnen. In een al even geestig filmpje is hun reis te volgen en de absurd vervallen schuur te zien die ze hebben aangeschaft.

De komedie kachelt vervolgens vrolijk verder, nu met tv-presentator Bren (Mark Kraan) en de crew van On y va om hen heen. Alles wat Kraan doet, gaat in de overdrive en is ongemeen grappig. Kraan won vorige maand van de VSCD-Toneelprijzen nog de Arlecchino voor beste bijrol, met Suijker als concurrent. Beide namen kunnen zo weer in de envelop.

Er dwaalt ook een spook door het verhaal, zonder te worden waargenomen door de anderen. Als het project van het gezin in duigen valt, neemt hij de voorstelling over en wordt de sfeer en toon plots gewijd en etherisch. In een soort rituele performance bedrijft de man (Emmanuel Ohene Boafo) de liefde met alle gezinsleden – de seksuele genezing uit de titel. Zijn woordeloze optreden sluit aan bij de eerder gemaakte grappen over saai teksttheater, maar ook dit concept is simpelweg ‘geleend’, van arthousehit Teorema (1968).

Na de vrolijkstemmende kracht van het voorafgaande is bijna elke vorm van closure acceptabel, zelfs deze merkwaardige botsing van stijlen. De slotscène is weer in comedy-stijl, met een mal filmpje: passend voor dit bizarre sprookje over menselijk leed en onvermogen.

Door Ron Rijghard

“De taal in ‘Sexual Healing’ is doorspekt met hipsterjargon en psychologiserende prietpraat en is daardoor verschrikkelijk raak en grappig.” (★★★★)

“De taal in ‘Sexual Healing’ is doorspekt met hipsterjargon en psychologiserende prietpraat en is daardoor verschrikkelijk raak en grappig.” (★★★★)

‘Tjop tjop, fuck my life bitch!’ De taal in ‘Sexual Healing’ is doorspekt met hipsterjargon en psychologiserende prietpraat en is daardoor verschrikkelijk raak en grappig. De woorden van het jonge toneelschrijfduo Jan Hulst en Kasper ­Tarenskeen lijken wel de enige houvast voor hun personages, die hopeloos zoeken en hunkeren naar geluk.

Een van hen is de nietsnutterige huisvader Stef (een heerlijke rol van Hein van der Heijden). Na de dood van zijn vader, die werd verwaarloosd in een verzorgingshuis, besluit hij het roer om te gooien. In Frankrijk natuurlijk, om voor oudjes een ‘altruïstische’ plek te creëren waar ze wél een gelukkig einde kunnen beleven. Dat ideaal hoopt hij te bereiken door mee te doen aan ‘On y va’, een variatie op het bekende tv-programma ‘Ik vertrek’. 

Relatie op kamertemperatuur

In de lenige regie van Jeroen de Man spat het spelplezier ervan af, met ook ‘ingeleefde’ momenten: Stefs vrouw Diana (Romana Vrede op haar geestigst) stemt toe in het Franse avontuur om het samenzijn met haar man ‘op kamertemperatuur’ te houden. Zo hoeft ze niet te voelen dat het vuurtje niet meer bij haar brandt. Bijdehante dochter India probeert haar gehandicapte vriendje Boye eronder te houden. Stefs inwonende zuster Tania (een weergaloos maffe Ariane Schluter) probeert met exotische drugs richting aan haar zweefmolenbestaan te geven.

Het gezin gaat in Frankrijk een ruïne te lijf; een prachtige manier om de zogenaamde maakbaarheid van het bestaan op de korrel te nemen. Via filmbeelden van ‘On y va’ volgen we door het oog van de camera de onvoorbereide emigratie. En het verbeten optimisme om er iets van te maken. “Bouw iets!”, roept pa Stef wanhopig, terwijl hij lam van de wijn nog geen vloertje kan leggen. In film en ‘live’ op de bühne stapelt De Man cliché op cliché, in een feest van uitvergroting. Natuurlijk wil de aandachtsgeile presentator Brent (Mark Kraan) sappige plaatjes omdat hij weet dat hij er anders in Hilversum anytime uit kan vliegen.

Ook al behoorlijk cliché

Filmbeelden vol horrorclichés roepen een unheimisch gevoel op; als in een nachtmerrie worden de personages door iets onzichtbaars op de hielen gezeten in een wuivend maisveld. Een mooi beeld, want uiteindelijk vluchten de personages natuurlijk voor zichzelf – wat op zich ook een behoorlijk cliché is. Af en toe doemt een personage op (Emmanuel Ohene Boafo), geïnspireerd door de vreemdeling uit Pasolini’s ‘Teorema’; hij wordt niet of slechts in dromen opgemerkt. Maar na de onvermijdelijke ineenstorting van het ‘On y va’-avontuur biedt hij als godsfiguur verlossing, in een sjamanistische koortsdroom van vleselijke lust en overgave. Totaal over de top, in één grote apotheose van ontsporende clichématigheid. En op een of andere manier biedt dat nog troost ook.

Door Alexander Hiskemuller

Wellicht

Ook interessant

Theaterhart Amersfoort

Ontvang de laatste nieuwtjes