Vanuit de coulissen: geslacht speelt geen rol in ons theater, waar Cindy als technicus werkt

Amersfoort – Lampen ophangen hoog in de lucht, meterslange kabels aansluiten en microfoons en zenders regelen. Cindy Granneman-Rietdijk draait haar hand er niet voor om. Al 26 jaar is zij als technicus een vaste kracht bij het Amersfoortse theater Flint.

Op 8 maart werd Internationale Vrouwendag gevierd en daarom zet theater Flint de hele maand vrouwelijke makers in het zonnetje. Tot die groep behoort ook Cindy, die achter de schermen in de preproductie werkt. “Ik zie mezelf niet als een sterke vrouw. Ik zie mezelf gewoon als een technicus en dat ik toevallig een vrouw ben, komt daarbij kijken”, zegt Cindy.

“Ik wist dat ik niet zo iemand was die de zorg in wilde”, vertelt Cindy nadat ze de havo had afgerond. Ze wilde iets technisch doen. “Thuis hielp ik mijn vader al veel met klussen.” Daarom volgde ze een technische vooropleiding.

Enige meisje

Op die opleiding zat ze als enige meisje tussen alle jongens, maar juist dat heeft haar gevormd. “Ik ben van mezelf erg verlegen en zo kwam ik ook van de havo af”, vertelt Cindy. “Ze gaven daar mee dat je gewoon moet zeggen wat je wil en duidelijk zijn in wat je niet wil. Amersfoort – Lampen ophangen hoog in de lucht, meterslange kabels aansluiten en microfoons en zenders regelen. Cindy Granneman-Rietdijk draait haar hand er niet voor om. Al 26 jaar is zij als technicus een vaste kracht bij het Amersfoortse theater Flint.

Wat Cindy precies wilde doen, wist ze nog niet. Totdat ze een advertentie voor theatertechniek aan de Amsterdamse Theaterschool zag. “Ik had op de havo theatertechniek gedaan dus dat leek me echt leuk”, zegt ze. Toch vond ze het spannend. “Tegenover mij zaten drie mannen. Ik vond het doodeng. Ik ging daar vandaan met het gevoel: dit gaat hem niet meer worden.” Toch werd ze aangenomen, opnieuw als het enige meisje in een klas van vijftien.

Plekje veroverd

Na haar opleiding werkte Cindy een half jaar via een uitzendbureau, maar merkte al snel dat dat niet bij haar paste. “Ik ben niet zo van elke keer op een ander plekje staan”, vertelt ze. Ze wilde liever in vaste dienst in een theater werken, op een plek waar ze kon groeien.

Toen er een functie vrijkwam bij Flint was de keuze snel gemaakt. Ze woont in Nijkerk en het voelde meteen goed. Toch waren er momenten waarop ze twijfelde. Maar telkens kwam dezelfde gedachte terug: “Dan moet ik ergens anders weer helemaal opnieuw beginnen, terwijl ik hier mijn plekje veroverd heb.” Inmiddels werkt ze er al 26 jaar en voelt Flint als een plek waar ze helemaal op haar gemak is, met leuk werk en fijne collega’s.

Als theatertechnicus verzorgt Cindy de preproductie: technische lijsten verwerken, materialen klaarzetten en roosters maken. Vooral dat laatste is een puzzel door de combinatie van avondvoorstellingen en dagevenementen, maar juist dat vindt ze leuk.

Krenten uit de pap

In haar werk zitten ook minder leuke klusjes, maar als het even kan, kiest ze wat ze het liefst doet. “Ik ben helemaal gek van musicals, dus als er hier een grote musical staat dan sta ik op de vloer”, zegt ze. Zo pakt ze, zoals ze het zelf noemt, de ‘krenten uit de pap’ mee.

Een van de projecten die haar het meest is bijgebleven, is een voorstelling waarbij lokaal talent op het podium stond. Cindy hielp bij de hele productie, van licht en geluid tot de opbouw. “Dan mag je echt je eigen draai eraan geven”, vertelt ze. Juist dat creatieve proces maakt het werk voor haar extra bijzonder.

Voor haar collega’s is Cindy inmiddels een vast aanspreekpunt. “Hoe heb jij dit voorheen opgelost of heb jij hier misschien een idee over? Ja, dat vind ik ook heel erg fijn, merk ik”, zegt ze. En hoewel ze grappend hoort dat ze “als oude vrouw niet meer zoveel moet doen”, merkt ze dat collega’s juist bij haar aankloppen wanneer iets lastig is. “Als ze ergens mee zitten, komen ze naar me toe. Dan zien ze me echt als een van het team en niet als een vrouw.”

‘Gewoon proberen’

In de jaren dat Cindy bij Flint werkt, ziet ze dat er veel is veranderd. “Je ziet nu veel meer vrouwen, maar toen waren het echt nog mannen”, zegt ze. Zelf is ze binnen Flint nog altijd de enige vaste vrouwelijke technicus in het team. Dat vindt ze wel jammer. “Met vrouwen praat je toch makkelijker”, legt ze uit.

De techniek wordt nog vaak als mannenwerk gezien, terwijl dat volgens haar nergens voor nodig is. “Er zijn zoveel dingen die nu de mannen doen, maar waar vrouwen net zo goed in kunnen zijn.” Dat Flint in maart extra aandacht geeft aan vrouwen in het vak, waardeert ze. “Het leuke is dat dit dan verzonnen wordt op kantoor. Wij krijgen dat dan achteraf te horen. Het is eigenlijk heel gaaf om met de extra aandacht bezig te zijn.”

Voor Cindy betekent die aandacht vooral dat jonge vrouwen kunnen zien dat techniek óók voor hen is. “Echt, gewoon proberen”, zegt ze. “Ga op snuffelstage, loop eens mee als loodgieter of elektricien. Er is zoveel keuze.”

Geschreven door Pien Nieman, Nieuwsplein33. Foto’s zijn gemaakt door Nieuwsplein33.